53 سال پيش از هجرت نخستين سال عام الفيل حضرت محمد(ص)، آخرين پيامبر الهى در 17 ربيع الاول از پدرى به نام عبدالله بن عبدالمطلب و مادرى به نام آمنه بنت وهب ديده به جهان گشود و با انوار رخسار و جمال منوّرش، جهان تيره و تاريك؛ به ويژه عربستان را روشن گردانيد.

پدرش عبدالله پيش از تولدش به همراه ساير بازرگانان قريش، جهت سفرى تجارى عازم شام گرديد و در بازگشت از شام، در يثرب (مدينه منوّره) بيمار شد و در همان جا درگذشت و به ديدار نوزاد خويش توفيقى نيافت.

وفات عبدالله، دو ماه و به روايتى هفت ماه پيش از تولد فرزندش حضرت محمد(ص) بود.

آمنه كه به تقوا، عفت و پاكيزگى در ميان بانوان قريش معروف بود، پس از تولد نور ديده‏اش چندان در اين دنياى فانى زندگى نكرد. وى دو سال و چهار ماه و به روايتى شش سال پس از ميلاد رسول خدا(ص)، در بازگشت از يثرب، در مكانى به نام «ابوا» بدرود حيات گفت و در همان مكان مدفون شد.

رسول خدا(ص) پس از تولد، در كفالت جدش عبدالمطلب - بزرگ و سيد قريش مكه - قرار گرفت. عبدالمطلب ابتدا جهت شير دادن آن حضرت را به «ثويبه» (آزاد شده ابولهب) سپرد، ولى پس از مدتى وى را به «حليمه دختر عبدالله بن حارث سعديه» واگذار كرد.

حليمه، در ظاهر اگرچه دايه وى بود، ولى در حقيقت به مدت پنج سال از او مراقبت و در حقّش مادرى كرد.

پيامبر اسلام(ص) از دوران كودكى داراى دو نام بود: يكى «محمد» (كه جد بزرگوارش براى وى برگزيد) و ديگرى «احمد» (كه مادر ارجمندش آن را انتخاب كرده بود).

پيامبر اكرم(ص) فرمودند: چهاردسته اند كه من، روز قيامت، شفيع آنها هستم: ياري دهنده اهل بيتم، برآورنده حاجات اهل بيتم به هنگام اضطرار و ناچاري، دوستدار اهل بيتم به قلب و زبان و دفاع كننده از اهل بيتم با دست و عمل.
كسي كه با دوستي آل محمد(ص) بميرد، شهيد مرده است.
آگاه باشيد كسي كه با دوستي آل محمد(ص) بميرد، آمرزيده مرده است.
آگاه باشيد كسي كه با دوستي آل محمد(ص) بميرد، توبه كار مرده است.
آگاه باشيد كسي كه با دوستي آل محمد(ص) بميرد، با ايمان كامل مرده است.
آگاه باشيد كسي كه با دشمني آل محمد(ص) بميرد، در حالي به صحراي قيامت مي آيد كه بر پيشاني اش نوشته شده: نااميد از رحمت خدا.
آگاه باشيد كسي كه با دشمني آل محمد(ص) بميرد، بوي بهشت به وي نمي رسد.
علي شريعتي